#9 NOWA LINIA ŻYCIA

Autor:
W ostatnich dniach załatwiałem różnego rodzaju formalności związane z moim (eufemistycznie to ujmując) zakończeniem pracy oraz przeprowadzką. Tak, dobrze przeczytaliście. Doktor Polo kończy swoją karierę kardiologiczną w Polsce i zdecydował się na powrót do Hiszpanii.

W Salamance czekają na mnie rodzice, ale chciałbym spróbować życia w innym mieście. Tak jak możecie się domyślać po przeczytaniu poprzedniego wpisu, postanowiłem poszukać szczęścia w Barcelonie. Czuję, że to moja nowa linia życia. Kolega mojego ojca jest członkiem Fundación de Gestión Sanitaria del Hospital de la Santa Creu i Sant Pau i wspólnie załatwili mi tam pracę. Absolutnie nie odrzucam tej możliwości, niemniej jednak po kilku dniach od przybycia do stolicy Katalonii zadecyduję ostatecznie o moim dalszym losie.

Myślę, że głównym celem życia jest poszukiwanie szczęścia. To oczywiste. Bez względu na to, czy jesteśmy wierzący, czy nie, czy wyznajemy taką, czy inną religię, wszyscy szukamy sposobu na polepszenie swego życia. Głównym motorem naszych działań jest więc dążenie do szczęścia...
- Dalajlama

Barcelonę znam dosyć dobrze, jako dziecko jeździłem tam do mojej ciotki na wakacje. Mieszkała wtedy w dzielnicy Les Corts. Często słyszałem hałas dobiegający ze stadionu, oglądałem z balkonu setki przewijających się kibiców ubranych w czerwono-granatowe barwy. Piłka nożna nigdy nie była w kręgu moich zainteresowań, ale mogłem obserwować i analizować zachowania jej fanów godzinami.

Niestety, ciotka Antonina zmarła kilka lat temu na zawał, a jej mieszkanie sprzedano, więc nie mogę liczyć już więcej na jej pomocną dłoń. Pamiętam przyrządzane przez nią pyszne crema catalana i jak ganiła mnie za wykradanie się z domu i włóczenie po wąskich uliczkach dzielnic Barrio Gótico i El Raval. To właśnie tam zamierzam znaleźć mieszkanie i wiążę moje plany na najbliższą przyszłość. Pojutrze wylatuję więc zabieram się za pakowanie...

Playlista do składania kitli i koszul:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

#1 Narodziny doktora Polo

Autor:
Nazywam się Paweł, po hiszpańsku Pablo. Zapamiętajcie mnie jednak, proszę, jako Doktora Polo. Niżej wyjaśnię, dlaczego. Wiek to tylko liczba, więc ograniczę się do napisania, że dobiłem do trzydziestki i czuję się  doskonale . Słowo „doskonale” nie jest w medycynie powszechnie stosowane ani też w życiu przeciętnego trzydziestolatka. Moja ex przy rozstaniu powiedziała mi, że jestem „taki jak wszyscy”, a jedyne co umiem robić w życiu, to grać człowiekowi na nerwach. Otóż w pierwszym się myliła - uważam się za osobę wysoce wykształconą, a mój dobór słownictwa jest stosowny do sytuacji, w której się znajduję. W drugim mi zdecydowanie pomogła. Z tego „internetowego miejsca” więc chciałbym jej podziękować - dziękuję Ci, K., neurologia okazała się być jednym z moich wielu zainteresowań. Z wykształcenia i zamiłowania jestem lekarzem, obecnie robię specjalizację kardiologiczną. Pacjenci i znajomi mówią o mnie „ kardiolog, który zajmuje się nie tylko sprawami sercowymi ”. S...
Czytaj więcej

#2 Ojos que no ven, corazón que no siente

Autor:
¡Hola, desconocido!  Si has venido aquí después de leer el primer texto de mi blog, me alegro mucho. Si es la primera vez que estás aquí, por favor, no te vayas y déjate unos minutos para pasarlos conmigo. La semana pasada, uno de mis pacientes me dijo que hace poco había encontrado el “amor de su vida” en Tinder. Desde cuando se enamoró sus resultados son muy buenos. Me puse a pensar sobre la situación amorosa que tengo, o mejor, su falta. Después de una corta análisis decidí instalar la aplicación en mi móvil y ver qué tal está mi suerte. Escribí una corta introducción para llamar la atención de candidatas potenciales. Dr. Polo,  (30) Cardiólogo. Ojos que no ven, corazón que no siente.  Ven a examinarte. Quería añadir una cita de mi mentor, Dalai Lama, pero desgraciadamente había demasiados signos y no pude ponerla. Por si acaso, la pongo aquí: Se llama calma cuando se aprende bien a amar, cuando el egoísmo da lugar al dar y el inconformismo se desva...
Czytaj więcej

#5 Trofea

Autor:
Obraz
Listopad to taki przyjemny zdecydowanie mój najmniej ulubiony miesiąc w roku. Za oknem leje jak z cebra, wieje chłodem, a noc zaczyna się już po godzinie szesnastej. Pogoda ewidentnie nie rozpieszcza, co więcej, kiedy w środę wieczorem poszedłem tradycyjnie po chiński smażony ryż z krewetkami, odbiłem się od drzwi, na których widniał napis: Lokal zamknięty do odwołania .  Świetnie. Moje szanse na spotkanie czarnowłosej kelnerki uważam za zamknięte do odwołania . Wkurzyłem się. Głodny i zły, zadzwoniłem do Nacho. Po dwóch nieudanych połączeniach dałem sobie spokój i wróciłem do domu. W lodówce znalazłem 2 jajka, majonez i nadgniłego pomidora. W szafce, która teoretycznie przeznaczona jest do przetrzymywania pieczywa, była zielonobiała piętka od chleba i prawie pusta paczka wstążek z Barilli. Poczułem się jakbym znowu był na studiach. Z tymże wtedy to było normalne, ale jak szanujący się lekarz może doprowadzić do takiego stanu rzeczy? Z drugiej strony, Alexander Fleming odkr...
Czytaj więcej